چرا از صدای ضبط شده خودمان متنفریم؟

برای اکثر شما خوانندگان این مقاله پیش آمده که بعد از گوش دادن به صدای خود احساس خوبی نداشته اید. درست است، این مسئله دلیلی علمی دارد. در دونامال به صورت اختصاصی به این مسئله خواهیم پرداخت:

در طول روز هر فردی به طور مداوم در حال سخن گفتن، صحبت با تلفن و اطرافیان خود هست اما چرا هیچوقت احساس بدی به فردی دست نمی دهد؟ چرا این احساس تنها برای مواقعی است که صدایی ضبط می شود و به گوش شما میرسد؟

صدایی که شما میشنوید با دیگران متفاوت است !

این سوال پاسخ ساده ای دارد؛ صدایی که ما از خودمان می‌شنویم، با چیزی که دیگران می‌شوند یکسان نیست! جمجمه هر شخصی طنین صدا را تغییر میدهد و صدایی کاملا متفاوت از آنچه دیگران میشنوند به ما ارائه میدهد.

در سر انسان استخوان‌های کوچکی به نام”Ossicle”  وجود دارد که در گوش میانی قرار دارند. وظیفه‌ی این استخوان‌ها، ایجاد اختلاف بین صدای خودتان و چیزی که دیگران می‌شوند است. بدین‌ترتیب امکان بازشناسی صدای خودتان به وجود خواهد آمد. این استخوان‌ها، کلید پردازش صداهای اطراف شما و حذف آنها هستند. لرزش‌های اضافه‌ی پرده‌ی گوش توسط این استخوان‌ها خنثی می‌شود و لرزش‌ها برای پردازش به بخش حلزونی گوش می‌رود. در بخش حلزونی گوش انرژی جنبشی حاصل از صداهای اطراف ما به انرژی الکتریکی تبدیل می‌شود تا مغز امکان شنیدن صداها را برای ما مهیا کند.

اما چرا ما باید به هنگام حرف زدن صدای خودمان را متفاوت بشنویم. کوهن اندیشمند آمریکایی معتقد است که افراد فکر می‌کنند صدای خود را می‌شناسند در حالی که این چنین نیست و انتظار شنیدن همان چیزی را دارند که در حافظه‌شان وجود دارد و سراغ دارند.

تحقیقات متعدد نشان می‌دهد افراد تلاش می‌کنند صدای خود را طوری دستخوش تغییر کنند که بین صدای واقعی و ضبط‌شده‌شان تناسبی ایجاد شود. زمینه‌ی درک افراد از آنچه آنها در مورد صدای خود می‌شناسند، همان دلیلی است که عامل ایجاد تغییر در نوع صدا و صحبت کردن به هنگام ضبط صدایشان می‌شود.

منبع: Live Science

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *